لبه‌ي دل

و بنده اي كه ديگر خدا نداشت.

و بنده‌اي كه ديگر خدا نداشت.

و بنده‌اي  كه ديگر بنده نبود.

و طناب پاره شد و ميرود بي سر ، بدون توجه به عهد.  ظرفيتش كم بود و

تمام

لبه دل تمام

همه چي تمام

وقتي روزهاي روشن به شب‌هاي تاريك ختم ميشود

و خدا ميگويد اخسو و لاتكلموا

و اگر بازگردي باز هم عاصي خواهي بود

ديگر . . .

مخصوصا به عمه خانم.

از فردا پنجشنبه می خواهم بی دل بنویسم.

آپ هم زود میکنم. اگه نه عمه نارتحت میشه. ما هم که همه جوره مخلصه عمه هستیم.